Z dnia na dzień
zamieniłam się w niebo
wiszące nad płonącym miastem.
Z dnia na dzień
ciężkie chmurne spojrzenie
zasnuło moją pogodną dotąd twarz.

Ta tragedia nie jest moja
a jednak odbija się
w moim nieruchomym oku.
Ta tragedia nie jest moja
a jednak krwistą łuną
rozognionego świata
przebija mój chabrowy kokon beztroski.

I tkwi w samym środku
mej błękitnej piersi
zatknięta jak sztandar
najsmutniejszego dnia
na świecie.

Can't give up now.

Mogłabym tu umrzeć,
a Ty byś to przeoczył.
Moje niedoskonałe ciało
pełne jest wybroczyn.
Czy wiesz za jaką cenę
przelewam krew żyłami?
To co było kiedyś
już nie jest między nami.
Czy wiesz za jaką cenę
przelewam łzy przez oczy?
Co było między nami
już mnie nie zaskoczy.

W teatralnym geście opadam tak pod ścianę
wtulam w nią swą głowę, tulę do niej ramię
ten ból co czuję w środku serce mi wykręca
ten ból co czuję w środku nic mnie nie uświęca
ten ból co czuję w środku jest jak do rany sól
ten ból co czuję w środku to w końcu tylko ból

I zanim się obejrzę znów zjawiasz się bez słowa
i bierzesz mnie na ręce - a ulga taka błoga
przeszywa mi duszę i rozjaśnia mi skronie.
Niesiesz mnie przez dom - dom który przecież płonie
ratujesz mnie przed śmiercią tysięczny pierwszy raz
jak mam Ci podziękować za Twój stracony czas..?

Jestem sinusoidą. A Ty jesteś osią dookoła której owijam swe myśli.
Jestem hiperbolą rozpryśniętą na wszystkie strony samej siebie. A Ty jesteś samym środkiem mojego układu współrzędnych.
Jesteś matematyką mojego istnienia.
A ja już sama nie wiem na które z nas mam liczyć.

Z dnia na dzień zostałam matką.
I wdową po swym sercu.
Z dnia na dzień coraz bardziej pusta pustka
wypełnia mi trzewia.

Wyrwij mi myśl wszelką z głowy
a powiem Ci, czego już w niej nie ma.
Wyrwij mi myśl wszelką z duszy na ramieniu
a powiem Ci... czemu
nie umiem pisać szczególnie teraz,
kiedy bardziej udaje mi się nie czuć.

Nic mnie nie boli
kiedy nic nie ma w środku.
Jestem poetą bez wierszy w kieszeni
i bez słowa w głowie.
Każde Twoje spojrzenie jest jak ostatnia gwiazda na niebie
kiedy wschodzi słońce
oskarżająco zaglądając pod kołdry
zakochanym parom.

Ty i ja to my - tacy kiedyś byliśmy
ale nie umiałeś czytać pomiędzy moimi wierszami.
Jesteśmy jak przez mgłę statki
jeden drugiego nie zobaczy
dopóki nie będzie za późno.

Serce na miejscu. O dziwo całe.
Świat wybuchł wiosną.
Czas uporządkować myśli.

Nie czuję się piękna. Dziękuję. Wybaczam. Znów.

Sama nie wiem.

Siadam na parapecie zapalając papierosa. W całym swoim życiu wypaliłam może paczkę, ale i tak wiem jak bezcennym działaniem uspokajającym charakteryzują się głębokie zaciągnięcia szarym, jedwabistym dymem. Komórka leży obok. Jakoś tak na wyciągnięcie ręki, żeby w razie czego móc za nią chwycić, gdy przyjdzie sms. Mam to wryte w psychikę - to czekanie na smsy od Ciebie. Moja słodko-gorzka tajemnica zbawienia.

W zasadzie nie wiem czemu to tak jest, że kiedy jesteś na wyciągnięcie ręki kocham Cię niepojęcie, a kiedy Cię braknie, nienawidzę sama siebie... Za to czekanie bez wytchnienia, za tę tęsknotę nieukojoną, za każde miłe słowo na które Ty odpowiesz krótko - zdawkowo, zbywając mnie zgrabnym lecz niezbyt czułym słówkiem.

Opowiedz mi bajkę o miłości.

Jestem dla Ciebie całym światem, wiem o tym. Całym światem docenionym krótkim przebłyskiem chwilowego braku. Całym światem, który uczy Cię kochania za cenę własnego zwolnionego tętna. Jesteśmy razem już ponad dwa lata. Może to właśnie tak wygląda? Magiczne iskierki ukradkowych spojrzeń w oczy szlag jasny trafił.

Czasem mam ochotę zostawić Cię tylko po to, by patrzeć nieruchomym wzrokiem na Twoje cierpnienie, na Twój ból za mną. I to jest właśnie chore.

Sama nie wiem. Jestem światem z którego ulał się świat. Proszę, napraw mnie.

"[...] Stałam kiedyś na wodzie siłą swojej wiary. Stałam na jej tafli mocą swej nadziei. Budowałam wieże Babel na piasku. Jak śmiałam wierzyć, że..

Targnięty nagłym żalem Szatan schował twarz w dłoniach.

W samo południe rozbłysły wszystkie moje gwiazdy i spadły na ziemię. Żal to ten moment, który rozbił ich kruche ciałka o kamienie. Zatrzęsły się pokaleczone światy. Wszechświat, mój wszechświat, skurczył się i wybuchł płaczem [...]"

Stare listy są jak wino. Im starsze tym bardziej emocjonalne.

"Gdybyś tylko wiedziała co do Ciebie czuję,
Gdy muskasz palcami koniuszek mego ucha,
Gdy szepczesz mi cichutko, że mnie potrzebujesz,
Gdy serce mi zamiera by móc Ciebie słuchać.

Gdybyś tylko wiedziała.. oddałbym Ci wszystko
Każdą kroplę krwi zamkniętą w mym ciele,
Każdy krok w Twą stronę by tylko być blisko,
By tylko móc słuchać jak się do mnie śmiejesz.

Gdybyś tylko wiedziała.. żyję przecież po to,
By w rytm Twego serca, pompować swą krew,
By z rozkoszą czuć jak się myśli gniotą,
Gdy uśmiechasz się do mnie i unosisz brew.

Nie umiem tego wyznać, ale przecież wiem,
że chcę bez końca słuchać Twego serca bicia
i z Tobą właśnie dzielić każde: noc i dzień
i pozostać Twój – aż do końca życia."